Zondagochtend.
Zaventem, aan de TUI-balie, om kwart voor veel te vroeg. 40 blije gezichten, ondanks het ochtendlijke uur, want... Mallorca is calling. Geen dag te vroeg, want hier in Vlaanderen is het behoorlijk koud voor de tijd van het jaar. Iedereen kijkt uit naar een weekje heerlijk nazomeren. Oh ja, uiteraard gaan ook de eigen fietsen mee. Die zijn al onderweg met het Bidong-transport. Goed geregeld? Goed geregeld!
Zondagvoormiddag.
Dampende koffie, toast, koffiekoeken, fruit, appelsiensap en zelfs een glaasje cava: er zijn slechtere manieren om ontvangen te worden. Het zet meteen de toon bij onze aankomst in viersterrenhotel Thb Bamboo Alcudia, onze uitvalsbasis – lees: onze thuis – voor de komende zeven dagen. Ons adults only-hotel ligt in Alcudia en deze badplaats heeft niet alleen een prachtig historisch oud stadscentrum, in de baai vind je tevens het langste en mooiste zandstrand van Mallorca.
De kamers mogen dan misschien wat aan de kleine kant zijn, enkel een kniesoor die daar om maalt. We zijn hier niet om binnen te zitten, maar om te fietsen en om zo veel mogelijk te genieten van heerlijk nazomerweer op Mallorca, het fietseiland bij uitstek. Het is begin oktober, en de weersvoorspellingen zijn precies (en gelukkig maar) zoals we ze verwacht hadden in deze periode van het jaar. Zonnig, minstens 23 °C (en vaak 25+) en weinig kans op buitjes, laat staan buien. De twee buitenzwembaden liggen ons fonkelend op te wachten, en wie goed luistert, kan de poolbar al zachtjes horen roepen.
Maandag.
Heerlijk vlak ritje met één klimmetje van zo’n vijf kilometer, de Puig de Randa, wat men hier ‘een kloosterberg’ noemt. Schietgebedje op de top, 543 meter hoog, want daar ligt namelijk het heiligdom van Cura. Een ideaal opwarmritje. Daarom ook dat Mallorca het fietseiland bij uitstek is. Omdat het perfect is voor zowel de getrainde als de niet getrainde wielertoerist. Tegenwoordig zit een beetje prof in Calpe, maar vroeger was Mallorca the place to be tijdens de winter- en voorjaarsmaanden. Mallorca is grotendeels vlak, met hier en daar een klimmetje, meestal richting een klooster op de top. Grotendeels dus, want gelukkig is er ook de Sierra de Tramuntana, een bergketen aan de noordwestkust van het eiland. De klimmetjes zijn er niet te lang, niet te lastig, en je rijdt er in een prachtig decor. Bekendste namen: Puig Major, Soller en, uiteraard, Sa Calobra. Maar dat is voor straks...
Maandagavond, 21u.
Praatavond. Onze traditionele special guest tijdens Bahamontes-fietsvakanties, is dit jaar Lotto-renster Mieke Docx, die in 2026 voor het Engelse continentale DAS-Hutchinson zal rijden. Mieke steelt meteen alle harten door eerlijk, enthousiast en ontroerend openhartig te vertellen over het soms harde leven van een profrenster in een sport die misschien iets te snel is gegroeid om goed te zijn. Dat Mieke vandaag als een echte Queen of the Mountain als eerste boven kwam op de enige klim van de dag, zet haar woorden alleen maar kracht bij.
Elke dag, 9u30.
De geweldige gidsen van Bidong blazen verzamelen. Opnieuw wordt er gereden in drie groepen. Drie verschillende tempo’s, drie verschillende afstanden. Iedereen kiest zelf, elke dag opnieuw. Niemand haakt af.
Dinsdag, 12u45.
78 kilometer ver, en we houden halt op een terras in Petra voor een tussenstop met tapas. Bidong spijst de hongerigen en laaft de dorstigen, want dit is in de prijs inbegrepen! Mieke Docx gaat rond met de heerlijke bruschetta’s alsof ze nooit iets anders heeft gedaan. En of het smaakt!
Twee en een half uur later. 121 kilometer en 1.096 hoogtemeters achter de kiezen. Alleen maar tevreden gezichten aan het zwembad. Verhitte lijven snakken naar afkoeling, dorstige kelen snakken naar drank. De Aperols, Alhambra’s, gin-tonics, koffies en frisdranken worden in groten getale aangesleept. Er wordt gelachen en geanimeerd gediscussieerd. Demarrages worden herbeleefd en aangedikt, sprintjes worden geanalyseerd en gecorrigeerd. De sfeer zit goed.
Woensdag.
Strava zegt:
Eindelijk bergen!
134,31 km.
1.541 hoogtemeters.
4u47min24sec.
Gemiddelde snelheid: 28,0 km/u.
Calorieën: 3.669 kcal.
Met 15 anderen.
106 hebben kudos gegeven.
Elke ochtend, 7u30.
Ondergetekende trekt, in zwembroek en met de handdoek over de schouder, naar beneden voor een heerlijk wakkerwordenplonsje. Geen betere manier om meteen klaarwakker te zijn, en ik ben duidelijk niet de enige met dit ochtendritueel. Ochtendstond heeft hier meer dan goud in de mond, zeker vanuit het zwembad met zicht op het meer.
En al gaat het ontbijtbuffet pas om 8 uur open, toch staan er elke ochtend om kwart voor acht al een tiental Engelse gepensioneerden ongeduldig voor de deur te wachten. Freaks!
Donderdag, rustdag.
Een koffieritje, inclusief professionele fotoshoot door Bahamontes-fotograaf Sigfrid. Sommigen zijn nog nooit zo goed op de gevoelige plaat vastgelegd. En daarna: met z’n allen richting het strand. Of beter: richting een tapasbar aan het strand. Bijna 20 man, bijna 20 verschillende gerechten. Calamares, albondigas, croquetas de jamón... Hoe meer, hoe liever. Een paar kannen sangria erbij om alles door te spoelen. Leven als God in Frankrijk in Spanje. De benen rusten, de maag en lever werken. Maar omdat een hele namiddag niks doen ook maar niks is, wordt er besloten om de hartslag toch even de hoogte in te jagen met een partijtje beachvolley, waarbij de een het al iets competitiever aanpakt dan de ander. Zweten doet echter iedereen, en wat is er dan beter dan collectief de zee in te duiken voor een verkwikkend zwemmeke. Rustdag? Hoogdag!
Vrijdagochtend.
Koninginnenrit. Koninginnenklim. Sa Calobra dus (officieel Colls dels Reis geheten), de meest iconische en mythische klim van Mallorca. Er wordt gezucht, gezweet en, door een paar enkelingen, gevloekt. Dit is veruit van het lastigste wat we deze week voor de wielen krijgen geschoven. 9,4 kilometer waarin je van zeeniveau – letterlijk, want je start zowat op het strand – naar de top, op 585 meter, klimt. Ondergetekende puft zich een weg naar boven, intussen mijmerend over de mannen die deze weg in 1932 handmatig hebben aangelegd, zonder hulp van machines. Koerspetje af voor Antonio Parietti, de Spaanse ingenieur, die deze klim zo heeft uitgetekend dat er geen tunnel nodig bleek en die ervoor zorgt dat duizenden wielertoeristen hier nog elke dag hun hart kunnen ophalen.
Vrijdagnamiddag. 15u58.
26 °C geeft de thermometer van de strandbar aan. Een druppel zweet verlaat mijn voorhoofd en spat uiteen voor mij op de tafel. Rondom mij zie ik alleen maar lachende gezichten. Mannen en vrouwen in koerstenue, de meeste met koersbril op de neus. De fietsen staan wat verderop tegen een muurtje, in de schaduw, om hen te beschermen tegen de blakende zon. Enkel een emmer water ontbreekt om de vergelijking met paarden helemaal door te kunnen trekken. Honderd meter verderop glinstert het helderblauwe water van de Balearische Zee. Ik zie mijn brede grijns weerspiegeld in het halveliterglas dat daarnet nog gevuld was met koud bier. Iemand wenkt de barman. “Doe nog maar een rondje.” Welverdiend, na een koninginnenrit van 117 kilometer over 2.140 hoogtemeters.
Zaterdag, rond de middag.
“Wow!” “Geweldig!” “Wat een schitterend decor!” “Een van de mooiste ritjes die ik al ooit gereden heb!” Het regent superlatieven terwijl iedereen, de een al wat meer zwetend dan de ander, aankomt op Cap de Formentor, het noordelijkste punt van Mallorca, en door de lokale inwoners ook wel ‘het ontmoetingspunt van de winden’ genaamd. De reden voor al die mooie woorden: de 13,5 kilometer lange (en van juni tot september) autovrije weg richting de vuurtoren van Formentor, op het uiterste puntje van het gelijknamige schiereiland. Het is de enige weg naar de sinds 1863 werkzame vuurtoren, dwars door een indrukwekkend decor waar schaduw en licht een door bos en boom geregeld spel spelen, waar in de diepte onder ons de prachtige baaien – Cala Figuera! Cala Murta! Cala Pi de la Posada! – aanlokkelijk liggen te wachten, waar de kliffen steil en grillig (en 300 meter diep!) zijn, en waar het ene uitkijkpunt – Mirador del Mal Pas! – nog spectaculairder is dan het andere. Het is ons laatste ritje, maar Bram – fiere kopman van Bidong – heeft duidelijk the best for last bewaard.
Zaterdagavond.
Ook hier hebben we the best for last bewaard. Het is een avond die schreeuwt om korte mouwtjes en een stapje in de wereld. Zij die nog puf over hebben, belanden in een Irish Pub waar de Guinness rijkelijk vloeit en waar er vrolijk wordt meegezongen met een Ierse zanger die qua niveau wat doet denken aan Kakofonix, de bard uit Asterix en Obelix (die vroeger Assurancetourix heette). De anderen beleven een rustige avond in het hotel.
Zondag, 13u15.
Terug in Zaventem. Opnieuw alleen maar blije gezichten. Er worden handen geschud, er wordt geknuffeld, er wordt afscheid genomen. En er wordt vaak gezegd: “Tot volgend jaar!”
En dat horen we graag.
Van 27 september tem 4 oktober 2026 gaan Bahamontes, Bidong & TUI opnieuw naar Mallorca!
Goesting gekregen om mee te gaan?
Klik hier!TUI Cycling Center powered by Bidong
TUI Sports en Bidong bezorgen je een volledig georganiseerde fietsvakantie onder de Spaanse zon, of het nu in Calpe, Mojacar of Mallorca is. Kies je bestemming, je gewenste periode, bereid je voor en TUI Sports regelt de rest. Bram Verfaillie, kopman van Bidong, legt uit: “Bij TUI Cycling Center powered by BIDONG bieden we jou een totale ontzorging aan tijdens een fietsvakantie. We brengen jouw fiets met professioneel fietstransport naar je bestemming. Tegen dat je in je hotel aankomt, staat je fiets rijklaar in onze afgesloten en beveiligde fietsruimte. BIDONG zorgt vervolgens voor de begeleiding tijdens je fietsvakantie. Er wordt elke dag in 3 verschillende niveaus gefietst, zo is er altijd een tempo dat bij je past, en krijg je hechte groepen. Na een actieve dag op de fiets is er nog voldoende tijd voor welverdiende ontspanning. We zetten tijdens onze fietsvakanties heel erg in op gezelligheid en samenhorigheid. Dat is waar het om draait.”
