Een onopvallend maar ingewikkeld kruispunt aan de rand van het centrum van Pau. In uw rug u ziet u een donkere tunnel onder een van de groene zones van Pau, vóór u de anonieme Avenue Gaston Phibus, onder u duikt een verzonken dwarsstraat, de Rue d’Étigny, van rechts naar links onder dit kluwen van invalswegen en parallelbaantjes door. En u vraagt zich af: “Wat doe ik hier? Waarom stuurt de gids me hier naartoe?”
Dit is Pau. Of zoals de stad tot ze in 2018 haar slogan veranderde naar het nikszeggende ‘Capitale Humaine’, zichzelf promootte: ‘Pau, Porte des Pyrénées.’ Maar die Pyreneeën zijn hier ver te zoeken. Pas als u zich omdraait en recht naar het zuiden kijkt – hopelijk geniet u van helder weer – ziet u een slordige 40 kilometer verderop een keten van grijs-witte bergtoppen.
De wielerfan, en dat bent u, anders had u niet voor deze route gekozen, weet dat het van Pau een van de meest gefrequenteerde steden uit de Tourgeschiedenis maakt. Nog voor de zomer van 2026 had de Tour hier liefst 77 keer halt gehouden. Tijdritten, sprintetappes, bergritten, rustdagen: dankzij de grote vlakte ten noorden van de stad is de poort van de Pyreneeën vooral een polyvalente poort. In Pau kan je alle kanten uit. Maar waarom dan dit godvergeten kruispunt met zijn grauwe hoogbouw aan de overkant uitkiezen om deze route te beginnen?
Neem er even de smartphone bij en tik op YouTube ‘Wout van Aert’s Awful Season Ending Crash’ in. Daar is het antwoord. Op de beelden herkent u zonder twijfel de grijsgroene balustrades op dit kruispunt. Op 19 juli 2019 kende Van Aert hier een van zijn donkerste uren. Vandaag zijn ze er niet, maar op de YouTube-beelden ziet u ze uiteraard wel, de oeroude Franse nadars met uitstekende pootjes en haken aan de zijkant. Die vrijdag in juli leidden ze de renners, parallel met de balustrade naar rechts, het uiterste zijbaantje van de Rue d’Étigny in. Hier liep het die dag fout voor Van Aert.
Vier dagen eerder had hij alle volgers nog verbaasd met ritwinst in zijn allereerste Tour. In Albi was hij de snelste van een sprint met een uitgedund peloton. De volslagen verbaasde blik van Elia Viviani was de wereld rondgegaan. En ook deze keer, in de ruim 27 kilometer lange tijdrit in Pau, lag Van Aert nog op winstkoers. Tot hij hier, op dit kruispunt, een slordige 1,2 kilometer voor de finish, zijn bocht naar rechts te scherp aansneed. Ziet u de dubbele stippellijn die fietsers naar de overkant van de weg moet gidsen? Daar raakte hij de achter een witte reclamedoek van E. Leclerc verborgen nadar die zijn rechterbovenbeen openscheurde als was het krantenpapier.
Julian Alaphilippe zou de tijdrit winnen, maar geen Belg die daar nog oog voor had. Die keek alleen naar de kermende, bloedende Van Aert op het Franse asfalt. Opgave, ambulance, ziekenhuis, operatie. En dus: heel veel ellende. Nog meer toen hij in Pau verkeerd behandeld bleek. Pas nadat hij naar zijn later zo vertrouwde ziekenhuis in Herentals was overgebracht, kwam de ware schade aan het licht. Een diep spierletsel waarvan het wekenlang niet duidelijk was of hij er ooit van zou herstellen. Zijn volgende wegwedstrijd zou Van Aert pas eind februari van het volgende jaar rijden, ruim zeven maanden later. Het vervloekte Pau had hij toen al lang achter zich gelaten.
Dat doet u nog lang niet. Maar dit grauwe kruispunt mag u wel verlaten. U volgt de weg die Van Aert had moeten nemen en rijdt of stapt – eenrichtingsverkeer! - idealiter de laatste 1,2 kilometer die hij niet meer heeft gereden: na circa 700 meter links de flink oplopende Rue Mulot in, vervolgens onmiddellijk rechts naar de Rue Antoine De Bayard en dan weer onmiddellijk links. Voor u ontplooit zich een van de grootste open ruimtes in Pau. Ooit een moeras, later een paradeplein, tegenwoordig de sleutelplaats bij zowat elke Touraankomst in Pau. Op naar nog veel meer ellende.
