Een dinsdagavond in de late lente. Het is zoeken, stellen we vast. Een rondje googelen heeft ons geleerd dat zijn graf op het urnenveld is terug te vinden: sectie 1, rij 3. Pas later zal het ons dagen: zet de cijfers naast mekaar en daar is weer die 13. Maar dat is niet wat ons nu bezighoudt. Hoe groot kan een begraafplaats zijn?
Verderop horen we het verkeer over de Krijgsbaan denderen. Pendelaars op weg van Hoboken naar de A12. Maar zelf zijn we hopeloos verdwaald tussen de duizenden doden van het Antwerpse Schoonselhof. Zelfs de veelkleurige plattegrond in onze handen helpt niet. Ereperken, strooiweide, columbarium, concessies… Maar urnenveld? Pas na een uur vinden we het verhoogde grasveld, vol aaneengesloten zerken, en horen we onszelf tellen: sectie 1, derde rij.
Links zien we het graf van J. Beuckelaers. Geboren in 1936, achter het kruisje staat 2013. In stilte rekenen we: hij is net geen 77 worden. Rechts de gedeelde laatste rustplaats van het echtpaar Kohne-Ruymbeke. Weer rekenen we. Zij werd 88, hij net geen 90. Tussen de twee graven vinden we de anomalie waarnaar we op zoek zijn: hier rust geen tachtiger, wel een twintiger.
Vanop een groot hart, uit zwarte natuursteen, kijkt hij ons aan. Zijn blonde haren in een kuif omhoog, een dunne glimlach op de lippen. ‘Life is great so live it to the top’, staat op de zerk. Later zullen we vernemen dat hij dat levensmotto enkele weken voor zijn dood nog bij zijn zus had herhaald. Maar nu valt ons vooral het lijntje onder de spreuk op: @KristofG13. Het is de digitale schuilnaam van de glimlachende jongen op de foto. Voluit: Kristof Raphaël Goddaert. Geboren op 21-11-1986. Overleden op 18-02-2014. Een laatste keer rekenen we. Hij werd 27. Helemaal bovenaan de zerk, uitgehouwen in sierlijke schrijfletters, staat: ‘profwielrenner.’
